Consultatie Mensenrechteninstituut

College rechten vd mensAfgelopen weekend heb ik de internetconsultatie van het College voor de rechten van de mens ingevuld met de volgende bijdrage over systematische, structurele en ernstige mensenrechtenschendingen in Nederland:

Ik wou graag uw aandacht richten op twee punten van ernstige en structurele punten van mensenrechtenschending in Nederland die voor velen helaas niet vanzelfsprekend zijn en nog steeds maatschappelijke weerstand oproepen (de groepen wier rechten geschonden worden, niet de schendingen).

Als eerste groep wijs ik u op de Roma en Sinti in Nederland. Een aanzienlijke groep van hen leeft als statenloos en heeft dus geen goede toegang tot de maatschappij. Door hen niet te erkennen wordt hun recht op onderwijs, goede gezondheidszorg, een veilige woonplaats, vrijheid van discriminatie, onthouden. Ze behoren – in heel Europa – tot de meest gediscrimineerde, slechtst opgeleide en meest verwaarloosde, gecriminaliseerde groepen. Evenals de tweede groep die ik ga noemen, worden zij om hun zo-zijn, hun etniciteit i.c., gediscrimineerd.

De tweede groep waar ik aandacht voor vraag, om gelijke ernstige en structurele mensenrechtenschending is de groep mensen die zich niet thuis voelt in de hen toegewezen genderrol en identiteit. Zij zijn bekend onder de naam transgenders. Arbeidsdiscriminatie is groot 40% van de gemeten populatie zit zonder werk (WW,Wajong, WIA). Het percentage tentamen suicide is extreem hoog, en om officieel in de ‘juiste’ geslachtsrol te kunnen leven moet men een tijdrovend en kostbaar medisch en juridisch proces doorlopen. Deels wordt aan verandering gewerkt, deel niet. Het volgende grote probleem hierbij is de verplichte man/vrouw indeling, waar niet iedereen in past omdat niet iedereen man of vrouw is.

Transgenderzorg biedt geen ‘maatwerk’, sluit niet aan bij behoeften en gaat uit van pathologiserende ideeën. Niet uit vergoedingsoverwegingen, maar uit geloof daarin. Het verantwoordelijk ministerie VWS is niet van zins om daar verandering in aan te brengen. Het recht op goede zorg wordt met voeten getreden, zonder dat daar fatsoenlijke redenen voor worden aangedragen.

Ook worden transgenders hun huis of wijk uit gepest waarmee hun recht op wonen geschonden wordt. Discriminatie om wie ze zijn is veelvuldig aanwezig.

 

Als bronnen draag ik de volgende rapporten aan:

1. Tussen wal en schip. Staatloze Roma in Nederland. Justitia et pax 2012

2. Worden wie je bent. Het leven van transgenders in Nederland. SCP 2012

3. Trans and intersex people. Discrimination on the grounds of sex. gender identity and gender expression. EC, 2012

Busy first year for Vreerwerk

Looking back at 2012 I can say: we have been busy! We have started some important advocacy, wrote about essential problems  and initiated quite some discussions. The activities consisted mostly of writing, discussing, lecturing, training. Continue reading

Brief genderkenning aan Kamercommissie

Onderstaande brief is vandaag namens Transman.nl en Vreerwerk de deur uitgegaan naar de vaste Kamercommissie Veiligheid en Justitie die totenmet volgende week donderdag 13 december vragen aan het departement mag sturen  voor verbetering van het wetsontwerp voor de Nederlandse wet op de gendererkenning (geslachtswijziging)

Aan:
Leden van de Vaste Kamercommissie voor Justitie

 

Kopie aan:
Woordvoerders LHBT-emancipatie

 

Betreft:
Wijziging van 1:28 BW en de Wet gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens aangaande wijziging van de geslachtsvermelding in de geboorteakte (33351)

Geachte leden van de Vaste Kamercommissie voor Justitie,

U kunt tot en met donderdag 13 december as. schriftelijke inbreng leveren voor het wetsvoorstel voor wijziging van de geslachtsregistratie in de geboorteakte (art. 1:28 BW, nummer 33351) van staatssecretaris Teeven. In deze brief van Vreerwerk en Transman.nl doen wij u enige aandachtspunten toekomen die u in uw inbreng kunt gebruiken.

Als experts in zaken van transgenders en persoonlijke zelfbeschikking richten wij ons tot u met advies voor uw fractie met betrekking tot het in te nemen standpunt over het voorliggende voorstel tot wijziging van de wetgeving voor de wijziging van de geslachtsregistratie.

Wij zijn verheugd dat er na alle jaren “strijd” om zo ver te komen, nu eindelijk een wetsvoorstel bij de Kamer ligt. In 2008 waren wij, destijds namens het Transgender Netwerk Nederland, betrokken bij de ideeën voor het eerste ontwerp van dit wetsvoorstel. Inhoudelijk waren er bij het ministerie van Justitie weinig bezwaren aan een benadering die strookt met de Yogyakarta Beginselen, die een ook door de Nederlandse regering erkende toespitsing vormen van internationale mensenrechtenwetgeving en filosofie op het gebied van homoseksualiteit, biseksualiteit, transgender en interseks.

Het voorliggende voorstel #33351 neemt een enorme barrière weg voor de erkenning van de gevoelens van transgender personen in Nederland. Evenwel blijft er nog een aantal verbeterpunten over die wij verder in deze brief aangeven.

 

Positieve punten van het wetsvoorstel

Wij voegen ons in het koor van COC Nederland en Transgender Netwerk Nederland met de opmerking dat het verwijderen van de eis tot enige vorm van medische behandeling alvorens tot gendererkenning overgegaan kan worden, een stap vooruit van niet te onderschatten waarde is. Niet alleen voldoet Nederland dan aan Beginsel 18 van de Yogyakarta Beginselen, dat stelt: “Niemand mag worden gedwongen om enigerlei medische of psychologische behandeling, procedure of test te ondergaan of worden opgesloten in een medische inrichting op grond van zijn seksuele geaardheid of genderidentiteit. Niettegenstaande enige andere classificatie zijn iemands seksuele geaardheid en genderidentiteit op zich geen aandoeningen en mogen daarom niet behandeld, verzorgd of onderdrukt worden”. De huidige situatie gaat dit mensenrecht in, en leidt daardoor tot ernstige bezwaren van persoonlijke, praktische én juridische aard. De meeste bezwaren verdwijnen door de verwijdering van deze eis uit de wetgeving.

Het vervallen van de noodzaak van een rechtszaak scheelt de aanvraag(st)er van de wijziging van de geslachtsregistratie ook de nodige tijd en het nodige geld. Een rechtszaak duurt enkele maanden en kost enkele honderden euro’s. Bovendien is een rechtszaak een buitengewoon zware eis voor ‘controle”. Juist dit schrappen neemt de zelfbeschikking van de aanvraag(st)er veel serieuzer, en dat is een goede zaak.

 

Negatieve punten van het wetsvoorstel

Daarmee komen we meteen bij een pijnlijk punt: in plaats van een rechtszaak stelt de wetgever voor dat transgenders (gedefinieerd als een ieder die zich niet geheel thuis voelt in het aanvankelijk toegekend geslacht/gender) zich uitsluitend kunnen melden bij het bevolkingsregister met een brief van een expert in genderdysforie, die stelt dat de aanvraag(st)er “diepgaand overtuigd” is tot “het andere geslacht” te behoren.Dit voorstel doet onvoldoende recht aan Yogyakarta Beginsel 3: het recht op erkenning overal van eenieder voor de wet. En dan met name punt B: “Alle noodzakelijke wettelijke, bestuursrechtelijke en andere maatregelen nemen om de door eenieder bij zichzelf vastgestelde genderidentiteit volledig te respecteren en wettelijk te erkennen.” Zonder meer is het huidige voorstel een stap vooruit die alle lof verdient, maar het kan beter. En het moet ook beter, als de wetgever de transgenders in Nederland écht serieus wil nemen. Wij zijn zeer bezorgd dat met het huidige voorstel transgenders nog steeds een tweede klasse zullen vormen in de maatschappij. Zoals het COC schrijft na uitkomen van het SCP rapport “Worden wie je bent”, over de situatie van transgenders in Nederland: “er is een masterplan nodig dat de problemen op alle fronten aanpakt”. Maar daartoe moet ook de basis van de wetgeving recht moet doen aan de (mensen)rechten van transgenders .

Wat is namelijk het probleem? Als iemand zich niet kan vinden in het bij geboorte toegekende geslacht, en de daarbij behorende socialisatie, zijn/haar juridische registratie uitsluitend kan laten wijzigen, indien een derde, in dit geval een “deskundige in genderdysforie”, de duurzaamheid van deze wens bevestigt, dan moet deze groep burgers vanwege hun persoonlijke identiteit aan extra eisen voldoen om juridische erkend te worden. Dit strookt niet met Yogyakarta Beginsel 3.

 

Het voorliggende voorstel vraagt om een “expert in genderdysforie”. Dat houdt op dit moment automatisch in dat de verantwoordelijkheid wordt gelegd bij de huidige zorgteams voor mensen met genderdysforie. Dus toch weer een gespecialiseerd medicus of psycholoog die moet vaststellen of er sprake is van genderdysforie, hoe ernstig die is, en hoe duurzaam (MvT). Hiermee wordt het zelfbeschikkingsrecht van transgenders opnieuw geschonden. Bovendien worden transgenders gemedicaliseerd, omdat het oordeel van een medicus wordt vereist.

De zorgteams voor mensen met genderdysforie hebben duidelijk te kennen gegeven niet op de rol van expert te wachten: hun taak is op dit moment al belast genoeg vanwege financieringstekorten en een groeiend aanbod. Los van een potentiële medische behandeling zijn de zorgteams van het UMCG en VUmc niet geïnteresseerd in een “diagnose light”. Wanneer de wet de medische behandeling als voorwaarde (dus ook als verwachting) schrapt, is er geen reden om hen te betrekken bij een beoordeling.

 

Tot slot heeft dit voorstel het risico dat er een nieuw psychomedisch specialisme ontstaat: de genderdysforie-expert. Deze expert zal grondig willen onderzoeken of de kandidaat/kandidate wel goed bij zijn/haar hoofd is, om het plastisch uit te drukken. Want de expert is verantwoordelijk voor het “ja” of “nee” en zal dus zeker van zhaar zaak willen zijn. Deze zal dus toch weer een pyschodiagnostiek willen uitvoeren. Dit is eigen aan het creëren van een nieuwe expertise, omdat het niet meer is gekoppeld aan de wens/eis van medische transitie.

 

In deze context is het belangrijk te realiseren dat “genderdysforie” een psychiatrische diagnose is vastgelegd in het ook in Nederland gebruikte handboek DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) van de American Psychiatric Association, en in de wereldwijde WHO-classificatie van ziekten ICD (International Classification of Diseases and Related Health Problems). Onder meer de World Professional Association for Transgender Health (WPATH), belangenorganisaties Transgender Europe (TGEU) en ILGA – International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association stellen nadrukkelijk dat dit een verouderde en niet terechte classificatie is. De DSM-5 zelf stelt ook – paradoxaal – dat er met de identiteit van genderdysfore mensen niets mis is. Dan rijst onvermijdelijk de vraag : waarom stelt de wetgever een psychiatrische diagnose als voorwaarde om van geslacht te mogen veranderen? Blijkbaar acht de wetgever transgender mensen dus toch niet in staat om zelfstandig een weloverwogen beslissing over hun eigen leven te maken. Met dit wetsvoorstel wordt het medisch vereiste vervangen door een psychiatrisch vereiste. Een psychiatrische diagnose als voorwaarde voor een juridische verandering is buitengewoon vreemd, is een Fremdkörper in de wetgeving. Deze vereiste gaat opnieuw in tegen de Yogyakarta Beginselen, met name Beginsel 3.

 

Vanuit Transgender Europe kan Vreer ook met klem bevestigen dat het opnieuw pathologiseren van transgender personen tegen de mensenrechten indruist en contrair is aan de zelfervaring van deze groep mensen. Eind 2009 heeft de Europese transgenderconferentie op Malta, die vooraf ging aan de conferentie van ILGA Europe , een verklaring aangenomen, die later ook door ILGA- Europe is ondertekend. Deze verklaring roept nadrukkelijk op tot het niet langer pathologiseren van transgenderidentiteiten (zie: www.tgeu.org/node/87). Als Nederland vast blijft houden aan een deskundigenoordeel van een expert, verwijdert Nederland zich uit de kopgroep waar het zich net begon te positioneren en valt terug in het peloton van niet-mensenrechtenconforme wetgeving. Nederland kan een voorbeeldfunctie hebben voor omliggende landen die in hetzelfde proces zitten, door een menswaardige regeling voor transgenders te treffen.

 

De medische deskundigen van het VUmc en de WPATH bevestigen: genderdysforie is geen psychiatrische aandoening. Maar de maatschappelijke reactie op transgenders kan een zodanig hoge stress veroorzaken dat er ernstige genderdysforie en/of psychische problemen ontstaan. Dit heeft alles te maken met onbegrip, discriminatie, etc. Kortom, genderdysforie is voor demeeste transgenders het resultaat van een samenleving die ernstige moeite heeft met gendervariante mensen.

Veel transgenders leven redelijk makkelijk en zonder (wens tot) medische behandeling in een andere rol dan die van hen verwacht wordt op grond van het toegekende geslacht. Weet dat 90% (!) van de transgenderpopulatie in Nederland het zonder medische ingrepen stelt. Toch kunnen deze transgenders ook veel baat hebben bij het veranderen van hun registratie. Niet allen zullen de wens of de mogelijkheid hebben hun geslachtregistratie aan te passen, maar een aanzienlijke groep onder hen zal geholpen zijn door het laten vervallen van de eis tot het “bewijzen” van genderdysforie.

Voor transgenders die hun geslacht wijzigen, zijn er geen juridische consequenties. Het Nederlands recht maakt geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. Er is juridische continuïteit tussen de ‘oude persoon’ en de ‘nieuwe persoon’. Ook blijft de nieuwe persoon gewoon vindbaar onder hetzelfde (niet geslachtelijke) BSN. In feite is genderregistratie in juridisch opzicht een bureaucratisch overblijfsel uit het verleden, dat tegenwoordig geen functie meer heeft.

Voor het identificeren van mensen wordt geslacht niet gebruikt. Mensen die worden getraind in herkenning van mensen, zoals douaniers, leren te letten op unieke persoonlijke kenmerken, zoals onder andere stand van de neus. Geslacht wordt als onvoldoende betrouwbaar geacht voor identificatie

 

Tot slot

Het is prachtig dat de eis tot medisch-somatische behandeling vervalt en dat de rechter ook verdwijnt uit het juridisch proces. Maar het introduceren van een psychiatrische eis en controle daarop doet geen recht aan het karakter van de wet noch aan de mensenrechten van transgenders. Transgender-zijn is geen pathologie. Zelfbeschikking met één hand toestaan en met de andere half terugnemen is een vreemde, onterechte en niet aan de mensenrechten voldoende constructie. Wij verzoeken u daarom met klem dit niet toe te staan en de expert-rol op deze manier af te wijzen.

Helaas is het volgens Nederlands recht niet mogelijk om analoog aan de Argentijnse wet – het schoolvoorbeeld van erkenning van zelfbeschikking, dat ook de weg naar transspecifieke zorg nadrukkelijk openhoudt – dat een burger zich zonder inmenging van een aangewezen derde bij het bevolkingsregister meldt voor een geslachtswijziging. Wat de wetgever wel kan doen, is de rol van deze derde zodanig verkleinen dat deze alleen een marginale toets van het eigen inzicht van de verzoek(st)er uitvoert, maar inhoudelijke (psychomedische) argumenten en toetsen buiten beschouwing laat.

De situatie kan vergelijkbaar worden gemaakt aan de toets van de ambtenaar van de burgerlijke stand voor huwelijkskandidaten. Deze kandidaten hoeven ook geen “bewijs van psychische gezondheid” te overhandigen, terwijl bekend is dat verliefdheid voor een (tijdelijke) bewustzijnsverandering kan zorgen. Toch is het voldoende als een ambtenaar enkele vragen stelt aan de huwelijkskandidaten.

 

Een laatste punt, gerelateerd aan de eis dat men zich duurzaam het andere geslacht voelt, ligt in de formulering “het andere geslacht”. Hier loopt de wetgeving achter op de realiteit, zoals ook het SCP-onderzoek “Worden wie je bent. Het leven van transgenders in Nederland” naar de situatie van transgenders in Nederland toont. De groep van 48.000 personen die zich niet in het oorspronkelijk toegekende gender thuis voelt, heeft beslist niet in zijn geheel de overtuiging tot “het andere geslacht” te behoren. Er meer is dan man en vrouw, zowel biologisch als qua genderidentiteit. Voor de grote groep transgenders die zich niet per se in een van de beide erkende geslachten herkennen, kan het een uitkomst zijn om een registratie te kunnen kiezen die meer bij hun genderexpressie past en meer recht doet aan hun ervaren genderidentiteit .

Aan het juridisch erkennen van een derde gender zitten een aantal haken en ogen aan. Die zullen eerst goed uitgezocht moeten worden. Maar dit doet niets af aan het feit dat er meer genders zijn en dat in de zeer binaire Nederlandse maatschappij het een verlossing kan zijn om van registratie te kunnen veranderen. Wie er vrouwelijk uitziet en zich niet man voelt, maar ook niet per se vrouw heeft er baat bij maatschappelijk eerder als vrouw dan als man te worden gezien en vice versa. Wij adviseren u dan ook deze formulering te wijzigen in een die minder strikt is. Het is in deze het beste als het recht zich naar de werkelijkheid te buigt, dan andersom.

 

Samenvattend verzoeken wij u het volgende:

  • Accepteer de verwijdering van de eis tot medische behandeling.
  • Accepteer de verwijdering van de voorwaarde van een rechtszaak.
  • Vraag een volledige toepassing van Yogyakarta Beginsel 3 (erkenning voor de wet). En daaruit voortvloeiend:
  • Ga niet akkoord met beoordeling van aanwezigheid genderdysforie. Psychiatrische diagnoses doen geen recht aan de mensenrechten van transgenders.
  • Waar een bevestiging van een derde juridisch noodzakelijk is, maak deze toets marginaal en niet psychomedisch inhoudelijk.
  • Wijzig de aanduiding “het andere geslacht” in bijvoorbeeld “een ander geslacht”, want er is meer tussen (of buiten) man en vrouw.
  • Neem transgenders serieus en help hun emancipatie vooruit. Luister naar de vakorganisaties TGEU, COC, TNN, ILGA Europe, WPATH. Accepteer geen psychiatrisering van transgenders!

Voor Vreerwerk,
J. Vreer Verkerke
Bestuurslid Transgender Europe
Trans & intersex rights advocacy
Gender education

 

Voor Transman.nl,
Jochem Verdonk
Transman.nl
Genderkalender.nl
Trans-activist

Speech at Remembrance Day 2012 in Amsterdam

Good evening everyone

For who does not know me, I am Vreer. I am a long time trans genderqueer community organizer here in Amsterdam and I am also speaking as a Steering Committee member for Transgender Europe.

Today is November 20, 2012. The fourteenth time that Transgender Remembrance Day is held. The seventh time in the Netherlands. Here it was started by then Queer Collective “The Noodles”, later on taken over by Transgender Network Netherlands. This is the first local edition, done by United Trans Activists for Change. Coming Saturday a national ceremony will be held in Groningen.

Since five years the number of victims of transphobic murders worldwide is counted. This is the work of the Transgender Europe project called “Transrespect versus Transphobia”. From the start of the counting we know of 1085 murders in countries all over the world. We also know this number of 1085, of whom 265 have been killed this year, is only the tip of the iceberg.

 There is no country in thee world that really, concretely respects trans people as the human beings we are. In the Netherlands we only had two killings – that we know of: In July 2005 Irene Thumassangh got murdered at home in Amsterdam, by her ex-colleague who got convicted. April 2007 Harry/Henriëtte Wiersinga got attacked on Spui in The Hague and dies in the hospital of his/her injuries. The attacker got acquitted.

(c) Irene Hemelaar

Many trans people live precarious lives, with high risks and dangers, like Irene. Others ware in the wrong time on the wrong place, like Harry/Henriette. Some die just because the “true sex” of their sex partner/lover that they panicked and beat them up with a fire extinguisher. As happened Angie Zapata from Greeley Colorado. We won’t forget you Angie. As happened to Brandon Teena, from Humboldt Nebraska, who is one of the few trans men among the victims. We don’t forget you either Brandon. Others here may have reminiscence of different victims.

Many times the most cruel and atrocious killings befall us. Us as gender variant people, because this is not only about trans* and in that sense it is very fitting to be at the Homomonument.

We see it in South Africa where lesbians are killed in very personal ways, where they are submitted to “corrective rape” as the perpetrators call it.

We saw it in 2009 with Jorge Steven Lopez in Cayey, Puerto Rico. Only 19 years old, his killers decapitated him, dismembered him, and set his remains on fire.

We see it in Turkey where most have to do sex work to survive and if they are lucky only get fined for walking in the street. If they are unlucky they get stabbed or shot.

We see it here, where you get scolded or beaten up if you are too feminine for a man or too masculine for a woman. Where trans people still get ridiculed and have to pass through a mental health diagnosis to get recognition – and not as trans* but as wrongly embodied man or woman.

The recent report by the Netherlands Institute for Social Research shows it is a long way to go before we reach equality with the mainstream population. Now trans people commit ten times as often suicide attempts as the non LGBT population; have four times less a job, are more often poor and with a high education at the same time.

If you happen to be a person of color or have a disability and you are trans*, life often is even worse. Trans people find themselves between thee same rock and a hard place as many other non- standard people and that has little to do with the crisis. It has far more to do with this patriarchal and capitalist society that is actively constructed to exclude Others, who do not belong to the idealised gay or straight but mostly white ‘majority’.

Transgender Remembrance Day began with the murder of Rita Hester on November 28, 1998, and the pickets around the death of Chanelle Picket 20th of November 1995 that sparked a series of actions. The first murders that led to actions were black American trans women. Still it is the case that as a poor African American trans woman engaged in sex work – living among the outcasts – you run a very high risk of getting killed. Or beaten up for that matter. Native American and Alaskan natives in the US run an even higher risk as members of an ethnic minority. In other countries the indigenous population is also overly represented among the victims of transphobia. Extreme transphobia works together with racism.

 In some countries it gets better. The Netherlands will get better legislation for trans people. Most probably not good enough, but still way better. More countries are getting legislation at all for gender recognition. With Ireland stalling and stalling .. almost all recently joined countries in the EU have some form of gender recognition, but Ireland has none and is not willing to have decent legislation. But the best example comes from Argentina where you practically can walk up to the civil registry and announce your gender wish to getit granted (as long as it is male or female). And your right to trans specific health care is guaranteed. We hope and fight that soon the world will be a better place for all of us “deviant” people. After all:

 All the freaky people make the beauty of the world.

Meer dan twee

Vrijwel iedereen heeft een genderidentiteit, een diep gevoelde overtuiging in hoeverre ze zich man of vrouw (of anders) voelen. Een aanzienlijke groep mensen heeft hun eigen variant, plaatst zich ergens tussen of buiten man of vrouw. 

De recentste gegevens voor Nederland houden het op 4% dat zich niet (helemaal) identificeert met hoe ze op grond van hun geboortegeslacht zijn ingedeeld1. Gendervariatie is een veelvoorkomende menselijke trek. Daarom zijn genderidentiteiten en genderexpressies (hoe je uitdrukking geeft aan je genderidentiteit) geen ziekten. Ze vereisen geen behandeling, genezing, onderdrukking, vervolging of bestraffing, maar respect.

Transgender – wat is daar nou ziek aan

Mooie brochure, geeft heel gefundeerd aan wat er mis is aan gepathologiseer en wat er mis is met binair denken in gender/holebi-land…!” (Frederique Retsema, voorzitter Transgender Vereniging Nederland)

Recent is de Vreerwerk-brochure Transgender – wat is daar nou ziek aan uitgekomen. De eerste uitgebreide Nederlandstalige productie die gaat over pathologisering van transgender. Zo kun je hem op papier bestellen. En hier kun je hem downloaden

Waarom zijn trans*mensen nou afhankelijk van een medische behandeling om hun genderregistratie te mogen wijzigen? En wat is daar goed of fout aan? Zoeken alle transgenders medische hulp? Hoe zit het met trans*: is dat een derde gender? Hoe zit het elders in de wereld? Hoe zal trans er in de toekomst uitzien? Op deze vragen gaat het boekje Transgender: wat is daar nou ziek aan, in.

You never know what you got until you read about it in the DSM

Het boekje bevat de volgende artikelen:

Meer dan twee (J Vreer Verkerke)

Vrijwel iedereen heeft een genderidentiteit, een diep gevoelde overtuiging in hoeverre ze zich man of vrouw (of anders) voelen. Een aanzienlijke groep mensen heeft hun eigen variant, plaatst zich ergens tussen of buiten man of vrouw. En dat komt overal voor.

Wat is normaal? (Thijs Witty)

Het onderscheid tussen het normale en het pathologische wordt direct verbonden aan hoe dit binaire paar geconceptualiseerd is in diverse wetenschappen. Welke waarden worden toegekend aan een normale toestand en een pathologische toestand? En met welke methodes wordt dit onderscheid in de eerste plaats mogelijk gemaakt?

Gendererkenning in Nederland (J Vreer Verkerke)

Niet dat het onverwacht is, maar de regering neemt transgenders niet serieus genoeg. Zoals het er nu uit ziet, krijgen we redelijk wat taart, maar we mogen niet zelf het recept van de taart bepalen. En daar verzet de transbeweging zich tegen. Zonder autonomie is de wet niet compleet.

Gendererkenning wereldwijd (J Vreer Verkerke)

Toen Nederland in 1982 het proces begon naar een wet die het wijzigen van geslachtsregistratie mogelijk maakte voor transseksuelen, was het een van de eerste landen die dat deed. Alleen Zweden en Duitsland hadden eerder een wet. Nu komen wenkende perspectieven komen nu uit Latijns-Amerika.

Aantekeningen vanuit een diffuse logica (Trinidad Bergero et al. )

De Wereldgezondheidsorganisatie en de American Psychiatric Association beschouwen transseksualiteit als een geestelijke stoornis. In dit artikel zetten de auteurs kritisch een aantal aspecten uiteen die betrekking hebben op die conceptualisering als mentale stoornis. Zij denken dat het belangrijk is rekening te houden met de ideologische basis en de impliciete waarden in de classificaties.

Trans in je hoofd (J Vreer Verkerke)

Eerder is geargumenteerd dat trans geen ziekte is en dat transfobie eerder het probleem is dan gendervariatie zelf. We hebben laten zien hoezeer we vastzitten in binair denken dat z’n globale pretenties moet opgeven. Een uitweg kan liggen in perspectief dat fuzzy sets bieden. In de toekomst ben je ‘trans in je hoofd’, met een veelheid aan genderexpressies en geslachten.

Downloaden

De brochure valt hier te downloaden voor wie genoegen neemt met digitaal: Brochure Definitief. Wil je liever papier, dan kun je dat bestellen: voor €7,50 plus porto is “Transgender: wat is daar nou ziek aan” te bestellen door het sturen van dit formulier.

Intersex Awareness Day

November 8 is international Intersex Awareness Day. The objective is to attract attention for the rights of intersex people and the torture they have to undergo in many cases. Intersex people are people with rights. Rights that are being trodden as soon as your status is discovered. Intersex is the theatre of very strong medico-moral interventions. Since last century the debate fluctuates between acknowledging the intersex person’s feelings or the medical opinion, fixing sex in the direction the doctor thinks best or listening to the patient. Continue reading

Wegen voor transformatie

De transformatie van het zorgmodel vereist een her-denken van de erkenning van transseksualiteit en transgender als element van diversiteit. De gang door het gezondheidssysteem kan niet gebaseerd blijven op een scenario dat historisch een veelheid aan identiteiten heeft uitgesloten, waarvoor gezondheid en recht tegenstellingen zijn gebleven. Continue reading

Tools for Intersex advocacy to the UN

There appears to be a growing awareness of intersex issues at the UN. The High Commissioner, Navi Pillay very recently mentioned intersex. Just a crumble still and a bit silly to have to cheer for that, but also: on this level things move (too) slowly. Sometimes the national level works fast, but sometime pressure form the UN or regional human rights bodies is needed. Continue reading

Dutch gender recognition bill: better but not good

Finally Dutch government is showing to take gender recognition legislation serious by publishing the Legal Gender Recognition Bill as soon as possible after ministerial treatment in the Council of Ministers. And also by acknowledging most of the changes trans organisations advised. However Dutch government is up to now absolutely not willing to fully depathologise and set an example and take their preferred role of human rights example back. Continue reading